Wat doet een sic bij een ICMA congres in Texas?

Een reisverslag van het ICMA-congres 2017 in San Antonio van Miriam Oosterwijk-Keulers, sic Tiel

Zaterdag 21 oktober 2017

De reis naar New York reken ik voor het gemak maar in films; als ik om me heen kijk lijkt dat het belangrijkste tijdverdrijf. Het heeft het boek verslagen. Ergo, na 3 films en nog wat geland in New York. Ik had me geen zorgen hoeven maken dat ik me zou gaan vervelen tijdens meer dan 3 uur transittijd. Die gaat bijna geheel op aan douane, koffer zoeken en opnieuw inklaren, wederom inchecken, boardingpass zien te krijgen en alle andere veiligheidsmaatregelen. De waanzin ten top en welkom voel je je al lang niet meer, maar uiteindelijk beland ik in het vliegtuig naar San Antonio en die 3 uur breng ik slapend door, want het is inmiddels diep in de nacht. Gelukkig is het vliegveld van SA klein en de koffer zo gevonden en met een taxi ben ik binnen het kwartier bij mijn airbnb. Dan ben ik inmiddels 20 uur onderweg, dus het is ook mooi geweest en gelukkig mag ik meteen naar bed, want het is hier inmiddels ook 23 uur (in Ned. Tijd 6 uur 's ochtends).


Zondag 22 oktober

Van slapen komt niet heel veel. Ik ben wel moe, maar word toch vroeg wakker. Dan gaan we de stad maar verkennen, want de opening van het congres is vanmiddag pas.  Ik begin met de Alamo, het belangrijkste erfgoed in de staat Texas; tenslotte HET symbool van hun onafhankelijkheid. In de gelijknamige veldslag uit 1836 verloor iedereen het leven, zelfs Davy Crockett. Alleen de vrouwen en kinderen en 1 mannelijke slaaf overleefden het. Maar Texas werd zelfstandig en de Mexicanen verloren in 1 klap een derde van hun grondgebied. Het is inmiddels opgehouden met regenen en lekker warm, 26 graden. Na de Alamo bezoek ik San Fernando cathedraal, waar de helden van de Alamo begraven zijn. Tot slot slenter ik over de Mexicaanse markt, maar dat is vooral een toeristending met veel eet- en drinkstalletjes en heel veel kleurige prullaria en souvenirs. 

Mijn airbnb ligt in Southtown, een hippe wijk vol terrasjes en uitgaansmogelijkheden. Iets verderop ligt King William district, waar ik rond loop en me vergaap aan de prachtige villa's met mooie veranda's en tuinen. Ze zijn bijna allemaal prachtig gerestaureerd. Daar let de historical society goed op.

Om 14.30 uur ben ik in het Henry B Gonzalez convention centre. Registreren gaat vlot en ik krijg mijn badge en congrestas. Sommige dingen zijn over de hele wereld hetzelfde. Dan de mooie grote nieuwe zaal in, waar ik de overige Nederlanders ontmoet.  De president van ICMA heet ons welkom en neemt ons mee in de prioriteiten voor de komende periode: goed luisteren naar de leden, nu het economisch beter gaat investeren in de toekomst en vooral nieuwe jonge leden zien te binden, een learning community creëren, cybersecurity meer aandacht geven, de code of ethics blijvend aandacht geven en een inclusie-agenda hanteren. Altijd weer verrassend om te zien dat de agenda wereldwijd niet zo erg verschilt. We worden getrakteerd op een mooi optreden van 3 zingende Keniaanse zusjes en dan volgt de 'presentation of colors' (vlagvertoon) door de brandweer, komt een groep uniformen het volkslied zingen en arriveert zelfs de aartsbisschop om ons en ons werk te zegenen. Ik heb het al vaker gezien, maar het blijft bijzonder en soms ook een beetje lachwekkend voor ons nuchtere Hollanders. Vooral als 1 uniform uit het bataljon de verkeerde kant op dreigt te marcheren :-)

Dan volgt de openingskeynote door Rabia Siddique, een Australische mensenrechtenadvocaat met een Indiase achtergrond, een schrijver en professioneel spreker, maar ook een militair in het Britse leger. Haar belangrijkste boodschap: het is belangrijk dat er verandering komt en dat iedereen mee kan doen (inclusie) en daar kan iedereen aan bijdragen. The power of the one can create a ripple of change. Maar dan moet je wel bereid zijn je eigen werkelijkheid te confronteren, je perspectief te wijzigen, tot elke prijs de hoop weten te bewaren en bereid zijn om uit je comfortzone te stappen. Het is een mooie boodschap, waarbij ze van alles wat indruk op haar gemaakt heeft in haar persoonlijke leven erbij haalt, maar het kan mij toch niet echt bekoren. Het is te gepolijst, te Amerikaans, te opgepoetst. Maar goed, dat zei ze zelf ook: dat is de kracht van een verhaal. En dan moet je het wel een beetje goed kunnen vertellen.

Het is half 6 voordat het tijd is voor de 'welcoming reception', waar je maar 1 drankje krijgt (sic!), maar wel hapjes die niet onderdoen voor een complete maaltijd (hamburgertjes and macaroni and cheese). Maar ik ben snel weg, want de airco staat daar op 10 en bovendien gaat de Hollandse delegatie zelf uiteten. Dat doen we heel gezellig, Mexicaans, aan de riverwalk, een soort gracht beneden straatniveau door het centrum, waar afgeladen en uniforme rondvaartboten (een soort fel gekleurde tobbes) af en aan varen langs terrasjes, parkjes en winkels. Slim ontwikkeld door de stad, want het ziet er prachtig uit en het is een enorme toeristenmagneet. Daarna weer terug naar het convention centre voor het toetjesbuffet voor alle internationale deelnemers. Maar ik heb geen puf meer en ga al snel op pad richting airbnb/bed.......


Maandag 23 oktober 2017

Vroeg op, want het congres begint op z'n Amerikaans 'op tijd'. De keynotespeakers staan als eerste op het programma en daar wil je bij zijn, want de ICMA heeft altijd een goede neus voor mooie sprekers. En dat geldt zeker voor vandaag! Richard Florida staat op het programma. Man, wat een inspirerend verhaal. Van origine geïnteresseerd in urban planning heeft hij met de universiteit van Carnegie Mellon een studie gemaakt van de stedelijke crisis. De 1e stedelijke crisis (the old urban crisis) ontstond door het verlies van fabrieken, maakindustrie en productielijnen waardoor de grote steden in Amerika een enorm verlies aan banen kregen te verduren. De middenklasse die het zich kon veroorloven had ondertussen al lang de trek uit de stad gemaakt in de richting van de suburbs. In de afgelopen jaren zie je echter een omgekeerde beweging aan de gang: de creatieve klasse is van de suburbs terugverhuisd richting stad. De stad waar energie en opwinding te vinden is, waar creatieve startups oude wijken nieuw leven inblazen, waar het weer hip is om er te wonen en te werken. Daar zijn 3 randvoorwaarden voor, de 3 T's, voor een stad waar mensen weer willen wonen: technologie, talent en tolerantie (richting minderheden). Maar tegelijkertijd verkeren we in een New urban crisis, omdat je inmiddels 1,2 miljoen dollar moet neerleggen voor een heel gewoon gezinshuis in de stad. Zelfs academici met een dubbel inkomen kunnen dat alleen betalen als hun ouders meehelpen (want van de bank krijgen ze uiteraard al lang geen krediet meer). Je ziet dus een omgekeerde beweging plaatsvinden: de rijken gaan terug naar de stad, de middenklasse en de armen verdwijnen richting suburbs. Dertig jaar geleden woonde 75% van de middenklasse in de stad tegenover een magere 30% nu. Wat nu te doen? Het is tijd voor een 'urban revival': de tijd van economische groei is voorbij en bovendien kan onze planeet dat niet meer aan. We moeten van economische groei naar inclusiviteit en we moeten ophouden daarvoor te kijken naar de Rijksoverheid. Het zijn juist de steden, de gemeenten, de lokale overheden die moeten bouwen aan meer inclusieve samenlevingen. Als lokale overheid zijn we pragmatisch; wij krijgen dingen voor elkaar! Wij moeten zorgen dat de macht weer verdeeld wordt, teruggegeven wordt aan de inwoners. De enige manier om bruggen te bouwen is om ons te richten op inclusiviteit: iedereen hoort erbij, iedereen mag meedoen en daarvoor moeten we meer bouwen, met een hogere dichtheid en vooral betaalbaar (sic!) gaan bouwen.

Het is een mooi verhaal, dat ook goed landt in de grote congreszaal met 3500 aanwezigen. Na afloop besluiten we ook naar de breakout session te gaan,  waar de zaal vragen mag stellen aan Florida. We zijn allemaal zo enthousiast dat we deze man graag volgend jaar naar Nederland willen halen. Het zou prachtig zijn als hij zou kunnen spreken op het VNG-congres. Misschien als we VNG, VGS en de G4 hierbij betrekken. Na afloop - bij het boeksigneren - weet Egon de eerste contacten te leggen met Florida. Die reageert positief met 'a visit to the Netherlands is far overdue'. Dus, wie weet.....

De dag wordt besloten met een burger bij restaurant 'The republic of Texas' en daarna met de auto richting AT&T centre voor mijn eerste heuse NBA basketbalwedstrijd: de San Antonio Spurs tegen de Toronto Raptors. We hebben dat toch wat al te enthousiast ingeschat, want file op het parkeerterrein en ook hier eindeloze beveiliging en toegangscontrole, dus we zijn te laat voor de tipoff. Maar dat mag de pret niet drukken. Ik weet nu dat een basketbalwedstrijd 4x12, ergo 48 minuten duurt, maar inclusief amusement duurt de avond 150 minuten. Met verbazing gekeken wat er allemaal uit de kast wordt gehaald om het publiek bezig te houden: spelletjes waarin de verschillende vakken tegen elkaar op worden gezet met 'make noise', 'louder' en het luidste vak wint t-shirts. De fan van de avond wordt uitgekozen; er is een 'kisscam'; de 'awkward-dad-dance' wordt gehouden; de onvermijdelijke cheerleaders treden wel 3x op; de mascotte van de Spurs danst in het midden van het veld en hitst iedereen op. Je zou de wedstrijd bijna vergeten. Die kun je volgen door naar het veld of naar de uitvergrote camerabeelden te kijken. Het loopt hartstikke gelijk op, maar uiteindelijk winnen de Spurs met 101-97, maar het had net zo goed andersom kunnen zijn. Hartstikke leuk om een keer mee te maken, maar niet iets wat ik volgende week zou herhalen (sorry Egon).


Dinsdag 24 oktober

Door het tijdverschil van 7 uur is de collegevergadering al afgelopen als ik wakker word en zijn ze in Tiel al bijna toe aan het afscheid van een fenomeen: Frank Brugman gaat na 43 jaar met pensioen. Ik ga op weg naar het convention centre voor de Keynote van Anna Maria Chavez, the first woman and the first woman of colour to be CEO van Girl Scouts of America, een iconische organisatie. Zij houdt een verhaal over diversiteit, inclusiviteit, emancipatie van vrouwen en meisjes en vooral empowerment van vrouwen en meisjes om hen meer kansen te geven richting glazen plafond, richting leiderschap. Vrouwelijk leiderschap wordt anders gezien dan mannelijk leiderschap: waarom wordt een meisje dat leergierig en ambitieus is 'bossy' genoemd en waarom gebruiken we daar bij jongens geen bijvoeglijk naamwoord voor (en al helemaal niet met een negatieve connotatie)? Je bent niet bossy als je een mening hebt! Daar moeten we mee ophouden, want dat werkt door tot ver in school- en studiecarrieres en maakt dat volwassen vrouwen huiverig zijn om hun vinger op te steken. Terwijl we het beste uit onze vrouwen moeten halen; ook hun leiderschap hebben we heel hard nodig.

Om ook bij de Girl Scouts verandering teweeg te brengen kostte heel veel moeite: taking the Queen Mary and turning it around in a bathtub! Zeker als het gaat om het opnemen van minderheden en diversiteit. In Amerika spreekt 1 op de 5 kinderen thuis een andere taal dan Engels en in 2050 heeft de helft van de Amerikaanse kinderen een etnische achtergrond. Er zijn ook staten waar het percentage een stuk minder is, maar in Florida bestaat 25% van de inwoners uit immigranten. Diversiteit en inclusiviteit MOET dus onderdeel zijn van het beleid van de lokale overheid. Chavez vertelt ons niet echt iets nieuws, maar haar verhaal komt wel recht uit het hart.

's Middags maken we een uitstapje buiten de stad: met een uur rijden zit je in het groen en tussen de heuvels. We zijn hier echt in cowboycountry, overal ranches, paarden en geiten en typische 'Western-bebouwing'. We hebben een ranch uitgezocht die we willen bezoeken, maar na een flinke 'detour' en lang zoeken komen we bij een verlaten ranch, waar niet meer te zien is dan 1 oud paard, een houten hobbelpaard, een klein zwembadje en een 'general store' waar net 2 mensen in kunnen staan. Dit leidt tot grote hilariteit/slappe lach en daarom stappen we gauw weer in de auto. Op weg naar Bandera om daar maar een flinke borrel te gaan drinken. Als ik langs de kant van de weg uitstap om een foto van zo'n echte ouderwetse watertoren te maken, worden we meteen aangehouden door een state trooper, omdat het gevaarlijk is zo langs de weg stil te gaan staan. Gelukkig is het een aardige man en mogen we 1 voor 1 met m op de foto :-) Vervolgens bezoeken we de 'general store' en  drinken wat in een geweldige kroeg, "the silver dollar", compleet met jukebox, zaagsel op de grond, opgezet wild aan de muren en locals aan de bar!

's Avonds eten bij Rosario's in Southtown en daarna afscheid nemen van Frans en Gerrie Mencke (die met 'team Hoorn': Ymke, Esther, Koen en Douwe) hun eigen postconference tour hebben: richting Auburn voor een werkbezoek en van Oeds en Tineke De Jager die nog een paar dagen vakantie gaan vieren in Dallas en New Orleans.


Woensdag 25 oktober

Weer een vroege ochtend, want vandaag 'the closing session of the 103rd annual conference of the ICMA'. Dat begint altijd met het wisselen van de wacht van de voorzitter van de ICMA (die wisselt ieder jaar) en met eindeloze speeches en dankwoorden, het uitreiken van allerhande awards en het erkennen van jubilarissen ("stand up and be recognized") voor zoveel "years of service and dedication". Zo mogen alle leden die 50, 40 en 35 jaar lid zijn 1 voor 1 op het podium komen en een korte ontroerende, zo niet sentimentele, speech houden, waarbij hun lifelong spouse vaak met een snik wordt bedankt voor het altijd terzijde staan. Op ons nuchtere Hollanders komt dat soms wat overdreven over, maar aan de andere kant kunnen wij echt nog wat leren van de manier waarop in Amerika collega's worden gewaardeerd en in het zonnetje worden gezet voor bewezen diensten. En voor de manier waarop nieuwe jonge leden welkom worden geheten: die mogen gaan staan en vervolgens wordt er tegen de oudere leden gezegd: kijk goed wie je nieuwe collega's zijn 'and reach out to them after this session'. Tot grote hilariteit van team Holland mag ik ook gaan staan, want tot mijn eigen verbazing zit er aan mijn congresbadge dit jaar een paarse zijden strip geplakt 'for 25 years of public service'. Ook dat is in Amerika veel zichtbaarder: voor alles wat je ooit gedaan hebt: lid geweest van cie zus, voorzitter geweest van clubje zo, zoveel jaar lid etc etc krijg je een gekleurd stripje en dat wordt onderaan je congresbadge gehangen. Sommige collega's lopen dan ook met een regenboogbadge rond van wel 20 cm lang.....

Na dit eindeloze bedanken komt er nog een laatste keynotespeaker, Simon Bailey, een echte podiumpersoonlijkheid (compleet met hysterisch vet lachje). Is jarenlang salesdirector van Disney geweest, maar inmiddels schrijver van diverse managementboeken en 'CEO van Simon T. Bailey International'. Vind ik op zich al bijzonder als je gewoon met droge ogen op een podium voor 3400 mensen durft te zeggen: 'ik ben algemeen directeur/grootaandeelhouder van Miriam Oosterwijk Internationaal BV' :-) Maar goed, Simon Bailey komt ermee weg en vertelt ook nog heel aanstekelijk. Wat eigenlijk? Tja, het zijn vooral waarheden als koeien en tegeltjeswijsheden als: 'lead in the moment; moments lead to momentum and momentum leads to result', 'search for the capacity to be your brilliant self', 'a leader invites people on a journey to discover themselves and follow you' (vet lachje). Maar hij brengt het leuk en hij komt er dus mee weg. Volgens Bailey zou God mij nooit op een positie hebben gezet die ik niet aan kan en dus moet ik bruggen bouwen naar de toekomst. Probleem is dat veel mensen starten als een cheetah, maar mettertijd veranderen in een nijlpaard. Goede leiders weten dat te voorkomen. Collega's moeten weten dat ze gewaardeerd worden en dat hun baas om ze geeft. Een medewerker is niet geïnteresseerd in jouw kennis of kunde; ze willen zeker weten 'that you look out for them' en als ze dat geloven zijn ze bereid om te leren, te bewegen, ontwikkelen en veranderen. We beleven een amusante ochtend met deze rasentertainer....

En dan is het congres alweer afgelopen. Nog een laatste applaus en dan staan we buiten. Op zoek naar koffie. Want daar blijven wij Hollanders ons over verbazen; bij een Amerikaans congres krijg je niks. Koffie, thee of water, zul je echt zelf moeten regelen. Team Holland gaat vanmiddag ieder zijn eigen weg: golfen, souvenir jagen, vogels spotten. Ik ga lopen naar het San Antonio Museum of Art in het Noorden van de stad. Dat blijkt nog een fikse wandeling in de zon naar het andere eind van de stad en vervolgens word ik getrakteerd op een 'collectie-van-alles-wat': een Romeinse afdeling, een Griekse verdieping, Egyptische sarcofagen, Chinese vazen, moderne schilderijen, Mexicaanse kunst natuurlijk (Texas was vroeger deel van Mexico en die invloed is nog steeds overal zichtbaar) en een portretfoto tentoonstelling. Leuk om gezien te hebben; zeker de moeite waard. Daarna huur ik een stadsfiets en rijd terug naar mijn airbnb in Southtown voor mijn badpak. Het einde van de middag breng ik door bij het hotelzwembad van de rest van onze Hollandse delegatie. 'S avonds ontmoeten we elkaar weer bij een visrestaurant (weer eens wat anders dan een burger of steak!) aan de riverwalk. We maken het niet laat, want morgen heel vroeg op.


Donderdag 26 oktober

Heel vroeg op, om 5.45 uur, want we gaan vandaag op onze postconference tour naar Austin (ca anderhalf uur rijden van San Antonio). Omdat ik zo vroeg op ben, kan ik de collega's in Tiel nog veel plezier wensen, want vandaag komt prinses Beatrix Zinder openen. Jammer dat ik dat mis; ik hoop dat het allemaal goed gaat.

Het is nog donker als ik op mijn fietsje klim richting centrum. We hebben afgesproken om 7 uur te vertrekken vanaf downtown. Goed dat we op tijd zijn weggegaan, want we belanden in een drukke ochtendspits en zijn maar net op tijd in Austin. Egon de Haas van PWC heeft de contacten gelegd met de City of Austin en we worden heel hartelijk ontvangen in het Mexicaanse culturele centrum van de stad; 900.000 inwoners en 1 van de snelst groeiende steden van Amerika. Dat zullen we later op de dag ook letterlijk zien; overal hijskranen en skyscrapers in aanbouw met hele dure appartementen: een miljoen dollar voor een one-bedroom-appartment is heel gewoon. The New urban Crisis (om met Richard Florida te spreken) zien we hier live voor ons....

Er staat een ontbijt voor ons klaar met 'breakfasttaco's' (gevuld met bacon, ei, kaas enz enz). Die laat ik toch maar voor wat ze zijn. Gelukkig zijn er ook bagels met creamcheese, muffins, vers fruit en koffie uit kartonnen pakken....

Dan wordt er meteen begonnen. De gemeente Austin heeft echt z'n best gedaan om voor ons een leuk programma te maken. Er ligt zelfs een keurig geprint programma-overzicht voor ons klaar. Namens team Holland/VGS verzorgt Anneke Knol (sic Vlaardingen) een korte introductie en daarna houden Bjørn van den Brink (sic Wierden) en Marcel Boogers (BMC, hoogleraar Twente) een verhaal over resp. Het lokaal bestuur in Wierden en de Triple Helix Smart City Development. Vanuit Austin zijn er diverse 'lightening talks' (hele korte presentaties van 10-15 min over een bepaald onderwerp). Die passeren in razend tempo: duurzaamheid, innovatie, affordable housing, smart city, informatiemanagement, veiligheid, hoe iedereen in Austin in een electrisch vervoermiddel te krijgen; prijsvraag/competitie voor ondernemers voor 'zero-waste-ideeën' etc etc. De voorzitter houdt de tijd scherp in de gaten en daarom is er helaas nauwelijks tijd om vragen te stellen. Na een ronde-tafel-discussie ronden we tegen 13 uur af en zetten koers richting een barbecue-restaurant (een must volgens onze gastheer als je in Austin bent) voor de lunch. Gastheer Charles heeft niets teveel gezegd; de lunch is heerlijk. Daarna lopen we naar het stadhuis van Austin, een supermodern gebouw van natuurlijke materialen (natuursteen, hout, koper) dat volgens de architect zoveel mogelijk de natuurlijke omgeving van Austin moet weerkaatsen. Het stadhuis zou ook voor museum door kunnen gaan, want het is opvallend hoeveel kunstwerken er in het prachtige stadhuis hangen. Burgerparticipatie in Austin betekent oa dat de inwoners bij aankopen mogen stemmen welk kunstwerk de gemeente aan moet kopen. Het oude stadhuis van Austin was een bakstenen art-deco gebouw. Het hypermoderne ontwerp van de architect voor dit nieuwe gebouw viel dan ook niet in goede aarde. Totdat de architect een presentatie gaf voor de raadsleden bij zijn maquette. Hierbij stootte hij zijn hoofd aan een scherpe punt van de maquette. Hij bloedde als een rund, maar onderbrak zijn presentatie niet; sterker nog, hij veegde het bloed niet eens weg. De raadsleden waren zo onder de indruk van een architect die letterlijk bloedde voor z'n ontwerp, dat ze het maar hebben goedgekeurd :-) Opvallend is dat dit moderne gebouw met dat prachtige atrium en die ruime hal boven bestaat uit rommelige kleine kamers en veel benauwde cubicles (die trouwens opvallend vaak zijn ingericht in de stijl en smaak van de 'bewoner'; van flexwerken hebben ze hier nog niet gehoord). Ook staat er allerlei rotzooi op de gang. Die had bij ons al lang weg gemoeten op last van de brandweer. De beveiliging is wel superscherp: overal beveiligers bij strategische deuren en bij de ingang zelfs een metaaldetector en toegangscontrole a la Schiphol.....

Om een uur of 15 nemen we afscheid van Charles. Tijd om de stad zelf te ontdekken. We willen vanavond graag het uitvliegen van de vleermuizen meemaken; blijkbaar iets waar Austin bekend om staat. Dat gebeurt tegen zonsondergang bij een grote brug in Austin, waar de vleermuizen overdag in alkoven slapen. We proberen een bootcruise te boeken, zodat we het allemaal goed kunnen zien, maar die zijn helaas uitverkocht (zal later een zegen blijken). We spreken om 18.30 uur af bij de brug. De groep splitst zich op: terrasgroep, wandelgroep; ik vorm samen met Marcel de fietsgroep. We huren een fiets en steken de rivier over richting South Congress (SOCO), de hipsterwijk van Austin. Goede keuze. Een super relaxed hippiesfeertje met jongeren met lange haren, knotjes, blote voeten, terrasjes met 'veganfood', airstreamers (zo'n zilveren supergave camper) waar winkeltjes in huizen, spelende bandjes langs de stoep, een jongen met een ouderwetse koffer typemachine die gedichten op bestelling verkoopt enz. En superleuke gekke boetiekjes en winkeltjes. We amuseren ons prima, maar zorgen dat we om 18.15 uur bij de brug zijn. Hier weten we een mooie plek op een grasveld onder de brug te vinden (denken we) om zonsondergang af te wachten. We zijn niet de enige. Er zitten al flink wat mensen. Lang verhaal kort: we zitten hier anderhalf uur en zien niks! Geen 1 vleermuis! Uiteindelijk besluiten we maar weer te vertrekken en de brug weer over te steken richting parkeergarage stadhuis. Als we midden op de brug zijn, zien we toch nog een aantal vleermuizen rondjes vliegen onder de brug door, maar het is al te donker om goed te kunnen zien en bovendien: ik had foto's gezien van prachtige zwermen vleermuizen (a la spreeuwen) tegen een nog redelijk lichte lucht. We zijn allemaal teleurgesteld (die beesten stinken ook nog heel erg namelijk) en blij dat we niet ook nog flink hebben betaald voor een cruise. We aanvaarden de reis terug naar San Antonio. In de auto is het opvallend stil. Iedereen is moe. Maar terug in SA (21.30 uur) moet er ook nog wat gegeten worden. Dat kan nog net voor de keuken dicht gaat bij de Britse pub aan de riverwalk. Om 22 uur begint de band te spelen. Met elkaar praten is er dan niet meer bij. Ik eet m'n salade op en klim op m'n fiets. Terug in de airbnb pak ik alvast m'n koffer in en duik in bed.


Vrijdag 27 oktober

Ik had kunnen uitslapen, maar Judith Oosterwijk was het tijdverschil ff vergeten en belde mij om 5.45 uur wakker :-) Nog wat proberen te slapen, maar het lukte niet echt meer. Het is vandaag een stuk frisser dan gisteren en het waait keihard, maar nog steeds zonnig en blauw. Toch nog wat lopen rommelen tot mijn Uber arriveert. Dat had ik nog nooit gedaan, een Uber bestellen, maar ik heb de app gedownload en daarna gaat het allemaal supermakkelijk en vanzelf. Ik krijg zelfs een berichtje: uw Uber arriveert over 2 minuten. Ideaal. In no time ben ik van mijn airbnb bij het hotel van de rest van Team Holland voor nog geen 6 dollar. Ik sla mijn koffers op bij de conciërge van het hotel. Wat nu te doen? Na wat gegoogle besluit ik naar Mission San Jose te fietsen. Dat is ongeveer 14 km fietsen en gaat heerlijk en snel (ja, sufferd, bergafwaarts en voor de wind). De Mission uit 1732 ligt op een prachtig onderhouden terrein en is absoluut de moeite waard om rond te wandelen. Het is meer dan een kerk en klooster alleen. Het was echt een gemeenschap, een dorp, waar de Franciscaner monniken de lokale indianen niet alleen bekeerden tot het katholicisme, maar ook leerden hoe ze hun land konden irrigeren en voedsel konden opslaan en conserveren voor mindere tijden. Zo maak ik toch nog wat van mijn vertrekdag, maar we hebben om 13 uur afgesproken voor een afscheidslunch, dus ik kan niet al te lang rondhangen. Ik stap weer op een fiets (een andere dan de heenreis) en na enig trappen blijkt dat nogal een bakfiets, maar dan ben ik al te ver om nog terug te gaan en een andere uit te kiezen. Vervolgens blijk ik enorme tegenwind te hebben, pal op kop. Kortom, ploegen en ik kom een half uur later aan bij het lunchrestaurant. Gelukkig hebben mijn lieve collega's op me gewacht :-) We zitten natuurlijk in een steakrestaurant (laatste keer) en ik neem een chilicheeseburger! Om 15.15 uur gaan we richting vliegveld. Het is nog even schrikken om te horen dat onze vlucht naar Minneapolis zoveel vertraging heeft dat we de aansluitende vlucht richting Amsterdam gaan missen. Wat nu? Willen we nog een nacht in een hotel in San Antonio of in Minneapolis? Gelukkig zijn we met een groep en staan er een stel bij een andere balie en die hebben hulp van een handige steward die ons allemaal omboekt naar een vlucht over Detroit. Hiermee zullen we uiteindelijk ook nog een half uur eerder landen in Amsterdam! We zijn weer thuis: 12 graden en bewolkt; het is ff wennen. Het was een fantastische week: mooi congres met inspirerende sprekers, een mooie postconference dag in Austin, leuke uitstapjes, lekker weer en een gezellig 'schoolreisje' met een superleuke groep collega's. Ik kan het iedereen aanraden! Gun jezelf dat nou eens. Begin nu met sparen en ga volgend jaar mee naar Baltimore!




Mede mogelijk gemaakt door: